Mimo to, wilki zostały rzucone jako pożądliwy krwiożerca, niezależnie od tego, czy zdobyli tę reputację, czy nie.

W każdym razie jedno z pierwszych pisemnych relacji wilkołaka pochodzi od nas z Herodota w 440 r. P.n.e., gdzie opisuje plemię ludzi w Scytii, którzy co roku przemieniają się w wilki.

Około 500 lat później Owidiusz dzieli się opowieścią o królu Liczyńskim. Zeus postanowił zapłacić królowi za wizytę, ale Jego Wysokość nie uwierzył ani przez chwilę, że jego rzekomo boski gość był prawdziwym McCoyem. Król Lycaeon postanowił, że karmienie gościa ludzkim ciałem podczas uczty na jego cześć będzie najlepszym sposobem na udowodnienie swojej teorii. Gdyby Zeus był naprawdę bogiem, zapewne przejrzałby podstęp.

Kanibalizm zainspirował taką samą reakcję, jaka miała miejsce w czasach współczesnych. Nie pomogło też to, że Lycaeon próbował zabić Zeusa podczas snu. Nie trzeba chyba dodawać, że Zeus nie pochwalił się zachowaniem Lycaeona. Zamienił niefortunnego króla w wilkołaka, zastanawiając się, czy Lycaeon lubił serwować i spożywać ludzkie mięso, że lepiej będzie zamieszkiwać ciało wilka, ponieważ mają już te same preferencje żywieniowe. Trudno, Ly.

Legendy o wilkołakach rozeszły się po całej Europie i Azji wraz ze wszystkimi mitami dzielącymi dwie wspólne nici: wilkołaki były z natury złe i miały upodobanie do ludzkiego ciała. Poza tym wydaje się, że wszystko idzie - wilkołak może być albo płci, albo przesunięcia kształtu na stałe lub z przerwami. Niektóre legendy twierdzą, że wilkołak potrzebowałby prawdziwej skóry wilka, aby dokonać zmiany, podczas gdy inni zapewniają nas, że skóra powieszonego mężczyzny może załatwić sprawę. Związek pomiędzy pełnią księżyca a przeniesieniem kształtu w wilkołaka nie był częścią oryginalnego folkloru - nastąpił znacznie później.

Było kilka rzekomych "uzdrowień", które zrobiły rundy, wiele z nich zawierało skomplikowane receptury i wersety, które należy recytować do powiedzenia wilkołaka. Zastanów się, czy jesteś głupcem czy świętym za próbę wykonania na wpół wypalonego egzorcyzmu na włochatym, dzikim potworze, który chce nosić twoje jelita jako naszyjnik.

Kiedy chrześcijaństwo wyparło Pogaństwo jako popularną przynależność religijną większości Europejczyków, wilkołaki zostały wplątane w - zgadliście - szatana. Szefowie Kościoła, którzy najwyraźniej pilnie potrzebowali hobby, spędzili niezliczone godziny, zastanawiając się, czy wilkołaki dosłownie przybierają postać wilka, czy też szatan po prostu oszukał nas, byśmy myśleli, że to robią. W końcu doszli do wniosku, że szatan po prostu bał się naszych umysłów.

Czy więc ta wypowiedź Kościoła zakończyła rozprzestrzenianie się folkloru z udziałem wilkołaka? Ledwie. Nasi średniowieczni przodkowie nie mieli terrorystów, Kościoła Baptystów Westboro ani Kardashian, aby zawiesić wszystkie swoje obawy, więc musieli postąpić zgodnie z archetypami, takimi jak czarownice, gobliny i wilkołaki. Doniesienia o atakach wilkołaka w Europie rozkwitły i pozostały niezmienione przez cały okres Renesansu, kiedy napotykamy opowieść o jednym z najbardziej znanych wilczych ludzi z nich wszystkich.

Pewien człowiek imieniem Peter Stubbe, który mieszkał w północno-zachodnich Niemczech, miał wątpliwe wyróżnienie jako Ted Bundy swoich czasów, a przynajmniej przyznał się do takich (istnieje debata, czy faktycznie była to egzekucja polityczna). W każdym razie fala wilczych ataków doprowadziła mieszkańców wioski, którzy polowali na stado prosto do Petera Stubbe, który rzekomo nie stawiał oporu, gdy go schwytano.

Po randce z kołem tortur Stubbe przyznał się do zawarcia paktu z diabłem i popełnienia zbrodni morderstwa, kanibalizmu i gwałtu. Twierdził, że spędził większą część poprzednich dwóch dekad zabijając dzieci (w tym jego syna) i zwierzęta gospodarskie, a następnie jedząc szczątki, jednocześnie wielokrotnie gwałcąc własną siostrę i córkę jako linię boczną. Poza tym twierdził, że zamordował kobiety w ciąży i zjadł ich płody, które były "delikatnymi kęsami".

Twierdził, że dzięki mocom nadanym mu przez Diabła, mógł przekształcić się w "podobieństwo chciwego, pożerającego wilka, mocnego i potężnego, o wielkich i wielkich oczach, które w nocy lśniły jak ogień, usta wielkie i szerokie, z najbardziej ostrymi i okrutnymi zębami, olbrzymim ciałem i potężnymi łapami. "Zastanawiasz się, dlaczego nie przemienił się w tak potężne stworzenie i nie pożarł swoich oprawców.

Niezależnie od tego, czy którekolwiek z jego przestępstw miało miejsce, czy też po prostu był wynikiem spowiedzi udzielonej podczas tortur, wspólnota przerażona odpowiedziała, ściągając skórę Pete'a w różnych miejscach na jego ciele z rozpalonymi do czerwoności szczypcami. Następnie wyrwali mu ręce i nogi (rozbijając je po tym, aby nie mógł odzyskać ich wykorzystania, jeśli wrócił z martwych), a następnie pozbawił go głowy.

Na dobrą sprawę jego córka i kochanka zostały brutalnie stracone poprzez obdzieranie i uduszenie. Ciała zostały następnie wrzucone do ognia.

Mimo że Stubbe nie żył i odszedł, jego makabryczna historia i egzekucja sprawiły, że legendy wilkołaków pozostaną częścią zbiorowej świadomości przez jakiś czas. Z powodu tego i innych podobnych historii, są tacy, którzy wierzą, że wilkołaki są w rzeczywistości próbą wyjaśnienia zjawiska seryjnego mordercy, ponieważ ludziom łatwiej było uwierzyć, że zwierzę - lub potwór - było odpowiedzialne za zbrodnie uważane za zbyt haniebne i niewypowiedziane aby każdy człowiek się zaangażował.

Na przykład w 1521 roku dwóch mężczyzn nazwanych Pierre Burgot i Michel Verdun zostali straceni jako wilkołaki, gdy w rzeczywistości byli parą seryjnych morderców, którzy połączyli siły. We Francji inny samozwańczy seryjny morderca Gilles Garnier lub "Wilkołak z Dole" został skazany na śmierć w 1573 roku. Istnieje wiele innych przypadków, takich jak te, które miały miejsce w całej Europie w tym okresie. Czy to przypadek, że populacja wilków była jednocześnie w zenicie? Czy ludzie mylili zachowania zwierząt z zachowaniami animalistycznymi?

Legenda wilkołaka żyje do dziś, aczkolwiek w bardziej kreskówkowych, mniej onieśmielających formach. Wilkołaki we współczesnej mitologii mają tendencję do bardziej introspekcyjnego antybohatera, nieustannie walczącego ze swoją ciemną, nieokiełznaną stroną; lub gładko pokrojone kawałki młodej wołowiny, która konkuruje z emo, świecące, epofobiczne wampiry za uczucie pozbawionej emocji, nieletniej, ludzkiej kobiety pozbawionej niczego, co przypomina umiejętności aktorskie ... Jedyną przerażającą rzeczą w tej sytuacji jest perspektywa utraty zdolności aby zmienić kanał.

Mimo to, w ciemne noce, gdy kłęby chmur przesuwają się nad powierzchnią księżyca, nietrudno wyobrazić sobie pierwotny strach, jaki odczuli nasi przodkowie, gdy usłyszeli dzikie wycie wilka. W końcu, nawet w naszym oświeconym wieku, wszyscy nadal biegniemy jak szaleni po schodach po wyłączeniu świateł w piwnicy. Nie tym razem potwory piwniczne. Nie to czas.

Dodatkowe fakty:

  • Wilki będą używać echa na swoją korzyść czasami, często jako mechanizm obronny. Kilka wilków w małej paczce będzie wyć w tym samym czasie, bardzo szybko zmieniając boiska. To, w połączeniu z potencjalnym pogłosami, często sprawi, że wróg myśli, że jest ich więcej.
  • Podczas wojny domowej, Ulysses S. Grant zauważył to po raz pierwszy, kiedy stwierdził, że otaczało go 20 lub więcej wilków, tylko po to, by przekonać się, że to właśnie dwa wilki, które były przed nim, zmieniły gwałtownie boisko; echa dochodzące ze wszystkich wokół sprawiały wrażenie, jakby był otoczony.
  • Wilki bardzo poważnie wyją. Na przykład, jeśli wilki z niższej pozycji w paczce (zazwyczaj młode) decydują się na przyłączenie się do wyjących w nieodpowiednich momentach, są za to surowo karane - czasami nawet zabijane, jeśli nie uczą się swojej lekcji, ponieważ może to spowodować cały pakiet w niebezpieczeństwie.
  • Wilki często wyją podczas polowania, aby koordynować swoje wysiłki, takie jak przekazywanie informacji o miejscu polowania lub gdzie każdy członek reszty paczki jest w danym momencie. Podczas polowania są często rozproszone na duże odległości. Wyć w tym przypadku jest jednak niebezpieczna, jeśli wokół są inne paczki, więc nie zrobią tego, chyba że będzie to konieczne.
  • Typowe niskie tony i długi czas wycie wilka wytwarzają fale dźwiękowe, które dobrze nadają się do przesyłania dźwięku z dużych odległości przez nawet gęste lasy.
  • Wilki nigdy nie wyją na księżycu. Jak już wspomniano, wycie może być dla nich niebezpieczne, więc robią to tylko wtedy, gdy muszą, dla komunikacji; dowiedzieć się, gdzie są, w stosunku do paczki; i do odstraszania potencjalnych zagrożeń.
  • "Lupus" jest łaciną dla "wilka". Profesor Lupin najwyraźniej miał zostać wilkiem.

  • Choroba, toczeń, ma swoją nazwę od renesansowego lekarza Paracelsusa (lub może Giovanni Manardi- jest to nieco dyskutowane) porównując wrzody do głodnego wilka jedzącego mięso.
  • Nie wiadomo, czy pies został celowo oswojony przez ludzi, czy też został samozapylony, a niektóre szare wilki stały się przyjazne dla ludzi od nieustannego niszczenia resztek jedzenia wokół ludzkich obozów. Podobnie jak kot domowy, który prawdopodobnie pochodzi od garstki kotów, uważa się, że wszystkie psy pochodzą z zaledwie garstki szarych wilków w niewielkiej liczbie udomowienia. W przypadku psa miało to prawdopodobnie miejsce w Azji Wschodniej, a psy były szybko rozmnażane i rozprzestrzeniane na całym świecie, nawet do Ameryki Północnej około 10 000 lat temu.
  • Zanim "człowiek" oznaczał mężczyznę (przez większość historii był całkowicie neutralny płciowo - odpowiednik "człowieka" dzisiaj), słowo "wer" lub "wǣpmann " był powszechnie używany w odniesieniu do "męskiego człowieka". To słowo prawie całkowicie wymarło około 1300 roku, ale przetrwało nieco w słowach takich jak "wilkołak", co dosłownie oznacza "człowiek wilk".
  • Wilki są oportunistycznymi myśliwymi, co oznacza, że ​​będą jeść prawie wszystko, na co mogą uzyskać potężne usta, nawet inne wilki. W rzeczywistości, w niektórych przypadkach mogą nawet zjeść jedną ze swoich paczek, jeśli jest ona chora, umiera lub jest martwa. Czasami obejmuje to wilki w ich własnej paczce, które zostały złapane w pułapkę myśliwego.
  • W zależności od tego, gdzie mieszkają i jaka jest ich sytuacja życiowa, wilki mogą sięgać nawet 190 funtów, chociaż zazwyczaj są bliższe 100 funtów, dają lub biorą.
  • Według National Geographic, wilk może gryźć z około 400 funtów na cal kwadratowy. Dla porównania, lew i ugryzienie rekina białego około 600 funtów na cal kwadratowy w testach National Geographic.
"/>

Krótkie spojrzenie na wilkołaka poprzez historię

Krótkie spojrzenie na wilkołaka poprzez historię

Od czasów starożytnych połączenie człowieka i wilka było legendą i folklorem ("wer" było słowem "człowiek" w staroangielskim, z "człowiekiem" całkowicie neutralnym płciowo). Praktycznie każda kultura na świecie ma własną mitologię wilkołaka, a ten bestialski zmiennokształtny jest jednym z najstarszych potworów, które terroryzują ludzi. Legendy o wilkołakach sięgają tak daleko, że ich istnienie prawie na pewno poprzedza zapisaną historię. Można się bezpiecznie założyć, że wilkołaki odstraszały ludzi, odkąd nasi przodkowie skulili się wokół mrocznych ognisk, w nadziei, że uda im się powstrzymać szatańskie istoty, które pojawiły się w nocy.

W rzeczywistości, wilki rzadko atakują ludzi, choć częściowo jest to funkcja ich znacznie zmniejszonej populacji, a także, że nie są głupi i szybko uczą się nie bawić się z ludźmi. Jedyny przypadek, w którym wilki zazwyczaj stanowią prawdziwe zagrożenie dla ludzi w tych dniach, to szczególnie brutalne zimy, kiedy jedzenie jest skąpe, jeśli ktoś zastanawia się samotnie w lesie wieczorem lub podobnie. (Takich jak ostatnio: Blogger's Tale: w której bohater postanawia oderwać się od swojego komputera na jeden dzień i odsuwa się od bycia zużytym przez wilki)

Mimo to, wilki zostały rzucone jako pożądliwy krwiożerca, niezależnie od tego, czy zdobyli tę reputację, czy nie.

W każdym razie jedno z pierwszych pisemnych relacji wilkołaka pochodzi od nas z Herodota w 440 r. P.n.e., gdzie opisuje plemię ludzi w Scytii, którzy co roku przemieniają się w wilki.

Około 500 lat później Owidiusz dzieli się opowieścią o królu Liczyńskim. Zeus postanowił zapłacić królowi za wizytę, ale Jego Wysokość nie uwierzył ani przez chwilę, że jego rzekomo boski gość był prawdziwym McCoyem. Król Lycaeon postanowił, że karmienie gościa ludzkim ciałem podczas uczty na jego cześć będzie najlepszym sposobem na udowodnienie swojej teorii. Gdyby Zeus był naprawdę bogiem, zapewne przejrzałby podstęp.

Kanibalizm zainspirował taką samą reakcję, jaka miała miejsce w czasach współczesnych. Nie pomogło też to, że Lycaeon próbował zabić Zeusa podczas snu. Nie trzeba chyba dodawać, że Zeus nie pochwalił się zachowaniem Lycaeona. Zamienił niefortunnego króla w wilkołaka, zastanawiając się, czy Lycaeon lubił serwować i spożywać ludzkie mięso, że lepiej będzie zamieszkiwać ciało wilka, ponieważ mają już te same preferencje żywieniowe. Trudno, Ly.

Legendy o wilkołakach rozeszły się po całej Europie i Azji wraz ze wszystkimi mitami dzielącymi dwie wspólne nici: wilkołaki były z natury złe i miały upodobanie do ludzkiego ciała. Poza tym wydaje się, że wszystko idzie - wilkołak może być albo płci, albo przesunięcia kształtu na stałe lub z przerwami. Niektóre legendy twierdzą, że wilkołak potrzebowałby prawdziwej skóry wilka, aby dokonać zmiany, podczas gdy inni zapewniają nas, że skóra powieszonego mężczyzny może załatwić sprawę. Związek pomiędzy pełnią księżyca a przeniesieniem kształtu w wilkołaka nie był częścią oryginalnego folkloru - nastąpił znacznie później.

Było kilka rzekomych "uzdrowień", które zrobiły rundy, wiele z nich zawierało skomplikowane receptury i wersety, które należy recytować do powiedzenia wilkołaka. Zastanów się, czy jesteś głupcem czy świętym za próbę wykonania na wpół wypalonego egzorcyzmu na włochatym, dzikim potworze, który chce nosić twoje jelita jako naszyjnik.

Kiedy chrześcijaństwo wyparło Pogaństwo jako popularną przynależność religijną większości Europejczyków, wilkołaki zostały wplątane w - zgadliście - szatana. Szefowie Kościoła, którzy najwyraźniej pilnie potrzebowali hobby, spędzili niezliczone godziny, zastanawiając się, czy wilkołaki dosłownie przybierają postać wilka, czy też szatan po prostu oszukał nas, byśmy myśleli, że to robią. W końcu doszli do wniosku, że szatan po prostu bał się naszych umysłów.

Czy więc ta wypowiedź Kościoła zakończyła rozprzestrzenianie się folkloru z udziałem wilkołaka? Ledwie. Nasi średniowieczni przodkowie nie mieli terrorystów, Kościoła Baptystów Westboro ani Kardashian, aby zawiesić wszystkie swoje obawy, więc musieli postąpić zgodnie z archetypami, takimi jak czarownice, gobliny i wilkołaki. Doniesienia o atakach wilkołaka w Europie rozkwitły i pozostały niezmienione przez cały okres Renesansu, kiedy napotykamy opowieść o jednym z najbardziej znanych wilczych ludzi z nich wszystkich.

Pewien człowiek imieniem Peter Stubbe, który mieszkał w północno-zachodnich Niemczech, miał wątpliwe wyróżnienie jako Ted Bundy swoich czasów, a przynajmniej przyznał się do takich (istnieje debata, czy faktycznie była to egzekucja polityczna). W każdym razie fala wilczych ataków doprowadziła mieszkańców wioski, którzy polowali na stado prosto do Petera Stubbe, który rzekomo nie stawiał oporu, gdy go schwytano.

Po randce z kołem tortur Stubbe przyznał się do zawarcia paktu z diabłem i popełnienia zbrodni morderstwa, kanibalizmu i gwałtu. Twierdził, że spędził większą część poprzednich dwóch dekad zabijając dzieci (w tym jego syna) i zwierzęta gospodarskie, a następnie jedząc szczątki, jednocześnie wielokrotnie gwałcąc własną siostrę i córkę jako linię boczną. Poza tym twierdził, że zamordował kobiety w ciąży i zjadł ich płody, które były "delikatnymi kęsami".

Twierdził, że dzięki mocom nadanym mu przez Diabła, mógł przekształcić się w "podobieństwo chciwego, pożerającego wilka, mocnego i potężnego, o wielkich i wielkich oczach, które w nocy lśniły jak ogień, usta wielkie i szerokie, z najbardziej ostrymi i okrutnymi zębami, olbrzymim ciałem i potężnymi łapami. "Zastanawiasz się, dlaczego nie przemienił się w tak potężne stworzenie i nie pożarł swoich oprawców.

Niezależnie od tego, czy którekolwiek z jego przestępstw miało miejsce, czy też po prostu był wynikiem spowiedzi udzielonej podczas tortur, wspólnota przerażona odpowiedziała, ściągając skórę Pete'a w różnych miejscach na jego ciele z rozpalonymi do czerwoności szczypcami. Następnie wyrwali mu ręce i nogi (rozbijając je po tym, aby nie mógł odzyskać ich wykorzystania, jeśli wrócił z martwych), a następnie pozbawił go głowy.

Na dobrą sprawę jego córka i kochanka zostały brutalnie stracone poprzez obdzieranie i uduszenie. Ciała zostały następnie wrzucone do ognia.

Mimo że Stubbe nie żył i odszedł, jego makabryczna historia i egzekucja sprawiły, że legendy wilkołaków pozostaną częścią zbiorowej świadomości przez jakiś czas. Z powodu tego i innych podobnych historii, są tacy, którzy wierzą, że wilkołaki są w rzeczywistości próbą wyjaśnienia zjawiska seryjnego mordercy, ponieważ ludziom łatwiej było uwierzyć, że zwierzę - lub potwór - było odpowiedzialne za zbrodnie uważane za zbyt haniebne i niewypowiedziane aby każdy człowiek się zaangażował.

Na przykład w 1521 roku dwóch mężczyzn nazwanych Pierre Burgot i Michel Verdun zostali straceni jako wilkołaki, gdy w rzeczywistości byli parą seryjnych morderców, którzy połączyli siły. We Francji inny samozwańczy seryjny morderca Gilles Garnier lub "Wilkołak z Dole" został skazany na śmierć w 1573 roku. Istnieje wiele innych przypadków, takich jak te, które miały miejsce w całej Europie w tym okresie. Czy to przypadek, że populacja wilków była jednocześnie w zenicie? Czy ludzie mylili zachowania zwierząt z zachowaniami animalistycznymi?

Legenda wilkołaka żyje do dziś, aczkolwiek w bardziej kreskówkowych, mniej onieśmielających formach. Wilkołaki we współczesnej mitologii mają tendencję do bardziej introspekcyjnego antybohatera, nieustannie walczącego ze swoją ciemną, nieokiełznaną stroną; lub gładko pokrojone kawałki młodej wołowiny, która konkuruje z emo, świecące, epofobiczne wampiry za uczucie pozbawionej emocji, nieletniej, ludzkiej kobiety pozbawionej niczego, co przypomina umiejętności aktorskie ... Jedyną przerażającą rzeczą w tej sytuacji jest perspektywa utraty zdolności aby zmienić kanał.

Mimo to, w ciemne noce, gdy kłęby chmur przesuwają się nad powierzchnią księżyca, nietrudno wyobrazić sobie pierwotny strach, jaki odczuli nasi przodkowie, gdy usłyszeli dzikie wycie wilka. W końcu, nawet w naszym oświeconym wieku, wszyscy nadal biegniemy jak szaleni po schodach po wyłączeniu świateł w piwnicy. Nie tym razem potwory piwniczne. Nie to czas.

Dodatkowe fakty:

  • Wilki będą używać echa na swoją korzyść czasami, często jako mechanizm obronny. Kilka wilków w małej paczce będzie wyć w tym samym czasie, bardzo szybko zmieniając boiska. To, w połączeniu z potencjalnym pogłosami, często sprawi, że wróg myśli, że jest ich więcej.
  • Podczas wojny domowej, Ulysses S. Grant zauważył to po raz pierwszy, kiedy stwierdził, że otaczało go 20 lub więcej wilków, tylko po to, by przekonać się, że to właśnie dwa wilki, które były przed nim, zmieniły gwałtownie boisko; echa dochodzące ze wszystkich wokół sprawiały wrażenie, jakby był otoczony.
  • Wilki bardzo poważnie wyją. Na przykład, jeśli wilki z niższej pozycji w paczce (zazwyczaj młode) decydują się na przyłączenie się do wyjących w nieodpowiednich momentach, są za to surowo karane - czasami nawet zabijane, jeśli nie uczą się swojej lekcji, ponieważ może to spowodować cały pakiet w niebezpieczeństwie.
  • Wilki często wyją podczas polowania, aby koordynować swoje wysiłki, takie jak przekazywanie informacji o miejscu polowania lub gdzie każdy członek reszty paczki jest w danym momencie. Podczas polowania są często rozproszone na duże odległości. Wyć w tym przypadku jest jednak niebezpieczna, jeśli wokół są inne paczki, więc nie zrobią tego, chyba że będzie to konieczne.
  • Typowe niskie tony i długi czas wycie wilka wytwarzają fale dźwiękowe, które dobrze nadają się do przesyłania dźwięku z dużych odległości przez nawet gęste lasy.
  • Wilki nigdy nie wyją na księżycu. Jak już wspomniano, wycie może być dla nich niebezpieczne, więc robią to tylko wtedy, gdy muszą, dla komunikacji; dowiedzieć się, gdzie są, w stosunku do paczki; i do odstraszania potencjalnych zagrożeń.
  • "Lupus" jest łaciną dla "wilka". Profesor Lupin najwyraźniej miał zostać wilkiem.

  • Choroba, toczeń, ma swoją nazwę od renesansowego lekarza Paracelsusa (lub może Giovanni Manardi- jest to nieco dyskutowane) porównując wrzody do głodnego wilka jedzącego mięso.
  • Nie wiadomo, czy pies został celowo oswojony przez ludzi, czy też został samozapylony, a niektóre szare wilki stały się przyjazne dla ludzi od nieustannego niszczenia resztek jedzenia wokół ludzkich obozów. Podobnie jak kot domowy, który prawdopodobnie pochodzi od garstki kotów, uważa się, że wszystkie psy pochodzą z zaledwie garstki szarych wilków w niewielkiej liczbie udomowienia. W przypadku psa miało to prawdopodobnie miejsce w Azji Wschodniej, a psy były szybko rozmnażane i rozprzestrzeniane na całym świecie, nawet do Ameryki Północnej około 10 000 lat temu.
  • Zanim "człowiek" oznaczał mężczyznę (przez większość historii był całkowicie neutralny płciowo - odpowiednik "człowieka" dzisiaj), słowo "wer" lub "wǣpmann " był powszechnie używany w odniesieniu do "męskiego człowieka". To słowo prawie całkowicie wymarło około 1300 roku, ale przetrwało nieco w słowach takich jak "wilkołak", co dosłownie oznacza "człowiek wilk".
  • Wilki są oportunistycznymi myśliwymi, co oznacza, że ​​będą jeść prawie wszystko, na co mogą uzyskać potężne usta, nawet inne wilki. W rzeczywistości, w niektórych przypadkach mogą nawet zjeść jedną ze swoich paczek, jeśli jest ona chora, umiera lub jest martwa. Czasami obejmuje to wilki w ich własnej paczce, które zostały złapane w pułapkę myśliwego.
  • W zależności od tego, gdzie mieszkają i jaka jest ich sytuacja życiowa, wilki mogą sięgać nawet 190 funtów, chociaż zazwyczaj są bliższe 100 funtów, dają lub biorą.
  • Według National Geographic, wilk może gryźć z około 400 funtów na cal kwadratowy. Dla porównania, lew i ugryzienie rekina białego około 600 funtów na cal kwadratowy w testach National Geographic.

Podziel Się Z Przyjaciółmi

Zdumiewające Fakty

add